Mihail Eminescu

Mihail Eminescu

( Poète roumain )

Ô, MERE !

Ô mère, douce mère, depuis la nuit des temps,
Par le soupir des feuilles tu dis que tu m’attends ;
L’acacia les perd au frisson de la brise
Au-dessus de ta crypte. Il me donne la hantise
De ta voix, agitant une branche comme archet ;
Jouera-t-il sans arrêt, tu dors mère à jamais.

Mon Amour, si je meurs, ne pleure pas pour autant :
Coupe une branche parfumée de tilleul ; fais un plant,
Enfonce-lui le bout en terre à mon chevet ;
De tes larmes tu dois chaque jour l’arroser ;
Bientôt il me fera de l’ombre, mon Amour ;
L’ombre s’allongera ; je dormirai toujours.

Si c’était, mon Amour, ensemble de mourir,
Triste mur de caveau je ne veux point sentir ;
Qu’ils nous creusent une fosse près de la rivière ;
Qu’ils nous creusent une fosse près de la même civière ;
Tu resteras toujours sur mon cœur, mon Amour ;
L’eau pleurera sans cesse. Nous dormirons toujours.

***

( en langue albanaise )

Mihail Eminescu

O NENE !

O nenë, e ëmbla nenë !  Nga errësira e kohës së shkuar,
Në shushuritje gjethesh drejt vetes ti më thërret ;
Përmbi gurin e zi të varrit tënd të shenjtë
Shkunden lulet e akacies prej erës së vjeshtës,
Duke goditur mbi dege me një zë të ëmbël …
Gjithmonë ato do të bien, ti gjithmonë do të flesh !

Kur unë do të vdes, mbi krye ti mos më qaj !
Nga bliri i shenjtë e i ëmbël një degë veçse ndaj,
Mbi kokën time ti degën mbille me kujdes,
Mbi të le të bien lotët e syve të tu si vesë,
Dhe do të ndjej mbi krye hijen që do më bëjë bliri
Gjithmonë do të rritet hija, unë do të fle gjithnjë …

Por, neqoftese bashkë do të vdesim njëherësh,
Mos të na shpien në muret e trishtuara të qimitiros ;
Por të na bëjnë një varr në buze të lumit,
Të na venë me njeri-tjetrin në një arkivol.
Atëherë përjetë do të më jesh në gji
Gjithmonë do të qaje uji, ne do të flemë gjithnjë …

***

Comments

[Elisabeth]

Bonsoir. Très beau poème. Cela me touche.