Charles Baudelaire - Le mort joyeux

 

VDEKJE E LUMTUR

Mbi një dhe të yndyrshëm e plot kërmij

Atje dua ta gërmoj vetë të thellin varrin tim,

Të preh e të shkreh kockat e mia të plakura

Të fle në harresë si peshkaqen mbi dallgë.

Le Mort Joyeux

Dans une terre grasse et pleine d'escargots
Je veux creuser moi-même une fosse profonde,
Où je puisse à loisir étaler mes vieux os
Et dormir dans l'oubli comme un requin dans l'onde.

Je hais les testaments et je hais les tombeaux;
Plutôt que d'implorer une larme du monde,
Vivant j'aimerais mieux inviter les corbeaux
A saigner tous les bouts de ma carcasse immonde. 

Ô vers! noirs compagnons sans oreille et sans yeux,
Voyez venir à vous un mort libre et joyeux;
Philosophes viveurs, fils de la pourriture,

A travers ma ruine allez donc sans remords,
Et dites-moi s'il est encor quelque torture
Pour ce vieux corps sans âme et mort parmi les morts !

 

Urrej testamentet dhe varret me mermer ;

Në vend që i vdekur të ndjell lotët e botës

I gjallë më mirë do të doja të ftoja korbat

Qe të gjakosnin kadavrën time hedhurinë. 

O krimba ! miq të verdhë pa veshe e pa sy,

Tek ju vjen një vdekje e lirë e plot dëshirë ;

Filozofë ende të gjallë, bij të kalbësisë,

Mes gërmadhës sime ecni pra pa pendim, 

E më thoni në se ka akoma ndonjë torturë

Për këtë trup të plakur e pa shpirt

Të vdekur mes te vdekurish !

Nga "Spleen et idéal", LXXII

Shqiperuar par Simbad Detari